Section 29:

ณ บริเวณไร่ร่มไม้ ต้นองุ่นที่ปลูกเป็นแถวเรียงยาวในพื้นที่ประมาณ 10 ไร่ ข้างๆ เป็นแปลงเพาะกล้วยไม้และไม้ดอกต่างๆ ส่วนถัดมาก็เป็นแปลงกุหลาบนานาพันธุ์ที่ตอนนี้ส่วนใหญ่กำลังอ่อนดอกสวยงาม

ถัดจากไร่นั้นไปเป็นบ้านไม้ 2 ชั้นที่ไม่ได้มีขนาดใหญ่มากนักตั้งอยู่ในหมู่ต้นไม้ใหญ่ที่ดูร่มรื่นคอยบดบังแสงอาทิตย์ไม่ให้ตัวบ้านต้องรับกับความร้อนมากนัก ห่างจากตัวบ้านไปไม่ไกลนักก็มีลำธารสายเล็กๆ ไหลผ่าน จนชาวบ้านแถวนี้ต่างเรียกบ้านหลังนี้ว่า บ้านริมธาร โซโลน่า วีออสสีเงินค่อยๆ เลื่อนเข้ามาจอดภายในโรงจอดรถข้างตัวบ้านช้าๆ ร่างของหญิงผู้สูงวัยในชุดเสื้อลูกไม้แขนสั้นกับผ้าถุงสีกรมท่ารีบเดินลงจากตัวบ้านไปที่โรงจอดรถทันที ร่างบางของน้องเล็กสุดรีบวิ่งลงจากรถไปกอดหญิงผู้นั้นทันที

แม่ขา สวัสดีค่ะ กอหญ้ายกมือไหว้ก่อนเข้าไปกอดผู้แม่ไว้แน่น คิดถึงแม่จังเลยค่ะ ว่าแล้วก็หอมแก้มแม่เป็นของแถม แก้วเจ้าจอมและพวงแสดตามลงมาอีกคน ยกมือไหว้ผู้เป็นมารดาก่อนจะหันไปกอดและหอมแก้มมารดาด้วยอีกคน แม่อนงค์กอดลูกทั้งสามคนด้วยความรัก นานแค่ไหนแล้วที่นางไม่ได้เจอลูกๆ เลย พวงแสดต้องทำงานอยู่ที่ชลบุรีในขณะที่ตอนนี้ทั้งแก้วเจ้าจอมกับกอหญ้าต้องเรียนหนักเพราะใกล้จะเรียนจบแล้ว จึงทำให้ทั้งสามสาวไม่ค่อยได้กลับบ้านบ่อยนัก วันนี้นางได้มาเห็นหน้าลูกๆ อยู่กันพร้อมหน้าก็ชื่นใจ

สี่สาวชวนกันยกของไปเก็บที่ห้อง ก่อนจะเข้าไปช่วยมารดาเตรียมกับข้าวในห้องครัว จนเมื่ออาหารเตรียมพร้อมใกล้เสร็จแล้ว

แม่ค่ะ เดี๋ยวหญ้าไปตามพ่อที่ไร่ให้นะค่ะ ผู้เป็นแม่หยักหน้านิดๆ และกำชับลูกสาวคนเล็กว่า

หญ้าไปเล่นอะไรซุกซนนะกอหญ้า เสียงขานรับดังตอบกลับมา แม่อนงค์ส่ายหัวด้วยความระอากับความซนและไม่เรียบร้อยของลูกสาวคนเล็กที่ซุกซนมากกว่าใครเพื่อน แต่นางก็ยังรักและเอ็นดูลูกคนนี้มากเหมือนกัน

กอหญ้าเดินผ่านประตูรั้วที่เชื่อมต่อกับไร่ร่มไม้และบริเวณบ้าน หญิงสาวเดินไปตามทางเดินที่สองข้างทางเป็นต้นองุ่นที่ขึ้นเรียงรายออกผลเป็นพวงสวยงามน่าทาน คนงานประมาณ 4-5 คนกำลังช่วยกันตกแต่งดูแลกิ่งและพวงองุ่นอยู่ สายตากลมโตของหญิงสาวก็ไปสะดุดกับร่างอ้วมท้วมที่ใส่เสื้อยืดสีเขียวแบบของพวกทหารยืนช่วยคนงานจัดตกแต่งต้นองุ่นอยู่อีกกลุ่มนึง กอหญ้าค่อยๆ เดินเข้าไปหาช้าๆ เบาๆ ที่สุด คนงานทั้งหญิงและชายที่ดูมีอายุหน่อยบางคนหันมาเห็นแต่กอหญ้าก็ทำปากจุ๊ไม่ห่างอ้วนท้มนี้รู้ตัว บางคนก็อมยิ้มไม่พูดอะไร ในจังหวัดที่กอหญ้ากำลังจะกระโดเข้าไปล็อคคอทางด้านหลังนั้น ร่างอ้วมท้วมนั้นก็ได้พูดขึ้นมาว่า

หยุดอยู่ตั้งนั้นเลยนะไอ้ลูกสาวที่น่ารัก! หญิงสาวยืนยกมือค้าง เห็นว่าผู้เป็นพ่อรู้ตัวแล้วก็ยกมือไปมาแก้เก้อพลางทำหน้าเซ็งๆ คนงานที่ยืนอยู่ตรงนั้น และบางส่วนที่กำลังทำงานอยู่ถึงกับหัวเราะ กอหญ้าได้แต่ยิ้มให้แก้เขินเท่านั้น พลางเข้าไปกอดพ่อ

พ่อรู้ได้ไงว่าเป็นหญ้า กอหญ้าตัดพ้อ ร.อ.พิชัย อดีตนายทหารบก ยกมือหยาบกรานที่ผ่านการทำงานมาอย่างหนักลูบหัวลูกสาวคนเล็กเบาๆ

มามุขนี้มันจะมีใครซะอีก ถ้าไม่ใช่...ไอ้จอมแสบประจำบ้าน มือหนานั้นโยนหัวลูกสาวคนเล็กเบาๆ กอหญ้าค้อนให้พ่อนิดๆ ก่อนหันไปยกมือไหว้พี่ๆ ลุงป้าน้าอาที่ยืนอยู่แถวนั้น ทุกคนต่างรับไหวและยิ้มให้ด้วยความยินดี เพราะรู้ดีว่านายทุกคนของบ้านนี้ไม่เคยถือเนื้อถือตัว แม้ว่าผู้เป็นนายใหญ่จะเคยเป็นทหารมาก่อนก็ตามแต่กลับมีน้ำใจ คอยช่วยเหลือชาวบ้านเสมอ ส่งผลให้ลูกๆ ทั้ง 4 คนก็มีนิสัยเช่นเดียวกัน

.

P.S. คิดถึงทุกคนนะคร๊าบ (^O^)