Section 26:

ภายในห้องนั่งเล่นของบ้านที่เป็นบ้านไม้ทั้งหลัง ประกอบกันแบบงานแฮนด์เมค ถึงจะดูเรียบแต่ดูมีสไตล์ออกแนวคันทรี่ มีหน้าต่างขนาดใหญ่ที่มองเห็นวิวทิวทัศน์ด้านนอกได้อย่างชัดเจน ถัดไปก็เป็นระเบียงไม้ที่มีพื้นที่กว้างพอที่จะออกไปนั่งสังสรรค์กันได้ ที่ตรงนั้นมีชายหญิงวัยกลางคนกำลังนั่งจิบกาแฟกันอยู่ แม่บ้านอุ่นเรือนพาชายหนุ่มทั้ง 3 คนมาถึงห้องนั่งเล่นและขอตัวไปดูอาหารในห้องครัวก่อน ชายหนุ่มทั้งสามเดินตรงมาที่ระเบียงที่ชายหญิงวัยกลางคนนั่งอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว หญิงคนดังกล่าวกำลังนั่งทำแซนวิชอยู่นั้นหันมาเห็นพอดีถึงกับเดินเข้าไปกอดชายหนุ่มทั้ง 3 คนทันที

มากันแล้วเหรอ 3 หนุ่ม ไหนขอแม่กอดหน่อยสิ แม่นิรชาสวมกอดลูกชายทั้งสามทีละคน โดยเฉพาะคนเล็กรู้สึกจะโดนหนักกว่าเพื่อน นทีและวายุเห็นว่าเป็นเรื่องปกติเพราะในบรรดาสี่คนพี่น้องคนที่น่าห่วงที่สุดคือ ภาคีนัย อาชีพที่ต้องเสี่ยงกับอันตรายเกือบตลอด 24 ชั่วโมงทำเอาคนเป็นแม่ห่วงลูกชายคนเล็กมากไม่ใช่น้อย แต่เพราะเห็นความตั้งใจและความแน่วแน่ของภาคีนัยที่ต้องการจะเป็นตำรวจเหมือนกับคุณตาที่เสียไป แม่นิรชาจึงไม่กล้าคัดค้าน หนำซ้ำสามีของนางกลับเห็นดีด้วยอีก ให้ท้ายลูกชายคนเล็กว่า ลูกเราเค้ามีความตั้งใจ เค้าอยากทำอะไรก็ให้เค้าทำไปเถอะ ถ้าสิ่งที่เค้าทำไปไม่ได้ทำความเดือดร้อนให้ใคร 

แม่นิรชาเริ่มสำรวจลูกชายคนเล็กของนางอย่างละเอียด ทำเอาภาคีนัยทำหน้าเซ็งรีบจับมือแม่ไว้ก่อน

แม่คร๊าบ!!! ลูกชายของแม่ยังสบายดี ยังอยู่ครบ 32 ทุกอย่าง ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ

จะไม่ให้แม่ห่วงได้ยังไงกันล่ะ ออกไปจับผู้ร้ายทีไร ทำเอาแม่ใจหายทุกที เฮ้อ! เมื่อไรจะเลิกออกไปพะบู๊แบบนี้สักทีนะ ตาต้น! แม่ล่ะจะเป็นลมไม่รู้กี่รอบแล้ว นางว่าจบก็นั่งลงข้างๆ สามีที่นอนอมยิ้มกับท่าทางของภรรยาที่ดูเป็นห่วงลูกชายคนเล็กมาก

โธ่! คุณ ก็เจ้าต้นมันเป็นตำรวจ ไม่ให้มันออกไปจับผู้ร้ายแล้วจะให้มันไปจับอะไรล่ะ พูดไม่ทันจบคนเป็นสามีก็โดนภรรยาตีเพี๊ยะเข้าทีแขนเบาๆ วายุเดินเข้าไปกอดบ้าง ทำท่าน้อยใจ

โห! แม่ครับ ห่วงแต่ไอ้ต้นมันแล้วผมล่ะ ไม่ห่วงบ้างเหรอ ว่าแล้วก็ทำหน้าอ้อนเต็มที่ คนเป็นแม่เลยได้ทีต่อว่า

ห่วงสิ ทำไมแม่จะไม่ห่วง แม่ล่ะห่วงเราจริงๆ กลัวว่าจะคว้าแม่ผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้มาทำเมีย ได้คำตอบที่ชัดกระจ่างขนาดนี้ ทำเอาวายุยิ้มแหยๆ ไม่กล้าพูดต่อ นทีกับภาคีนัยหัวเราะยกใหญ่รวมทั้งผู้เป็นพ่อด้วยทำเอาวายุหน้ามุ่ยหนักกว่าเก่า แต่ก็ยังอ้อนผู้เป็นแม่ไม่เลิก

โธ่! แม่คร๊าบ ถึงลูกแม่คนนี้จะดูเจ้าชู้ เพลย์บอยแค่ไหน ผู้หญิงที่จะมาเป็นลูกสะใภ้บ้านนี้ต้องเป็นคนที่ครอบครัวของเรายอมรับได้กันทุกคนเท่านั้น โดยเฉพาะแม่ ชายหนุ่มพูดจบก็กอดแม่นิรชาไว้แน่น แม่นิรชาเองก็รู้อยู่แก่ใจเพราะวายุมักพูดเสมอ ต่อให้เค้าทำตัวเจ้าชู้แค่ไหน คนที่จะเข้าบ้านนี้ต้องคนที่บ้านเรายอมรับแล้วเท่านั้น

พูดถึงเรื่องผู้หญิง เมื่อไรจะหาลูกสะใภ้มาให้แม่สักทีล่ะ ทั้ง 3 คนเลยรวมทั้งพี่ชายเราอีก ไม่ทันทีแม่นิรชาจะพูดจบ ภาคีนัยก็ขัดขึ้นซะก่อน

เออผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนดีกว่านะครับ รู้สึกเหนียวตัวยังไงก็ไม่รู้ ไม่รอฟังคำตอบลูกชายคนเล็กของบ้านก็วิ่งหายเข้าไปในบ้านทันที วายุเองก็เริ่มรู้สึกเสียงสันหลังขึ้นมากลัวจะโดยต้อนจนมุมอีกคนรีบชิงหนีไปอีก

ผมก็เหมือนกันครับแม่ รู้สึกปวดเมื่อยตัวยังไงก็ไม่รู้ ขับรถคนเดียวมาตลอดทางเลย ขอตัวก่อนนะครับ

...................................

P.S. แบบว่า...คิดถึงคุณผู้อ่าน วันนี้ว่างก็เลยมาโพสนิยายให้อ่านนะครับ ผมหายไปแค่อาทิตย์เดียวก็อย่าเพิ่งลืมผมซะนะครับ คิดถึงคุณผู้อ่านเสมอ

นัทธนิชา