Section: 9
ตั้งแต่วันที่สามสาวได้รู้จักกับธีวินทร์ พวงแสดกับแก้วเจ้าจอมก็มักจะได้เห็นชายหนุ่มเสมอทุกวันศุกร์เพราะชายหนุ่มนั้นกลับบ้านพร้อมกับกรรณิการ์และมักจะมาส่งหญิงสาวก่อนเสมอ พวงแสดที่เรียนอยู่ที่กรุงเทพฯอยู่แล้ว กับ แก้วเจ้าจอมที่จะเข้ากรุงเทพฯเกือบทุกอาทิตย์เพราะเข้ามาเรียนกวดวิชาเตรียมสอบเข้ามหาลัย แก้วเจ้าจอมมักโทรไปเล่าให้กอหญ้าฟังเสมอเมื่อเธอเจอกับธีวินทร์ น้ำเสียงของพี่สาวเอ่ยล้อพี่สาวคนโตให้น้องเล็กฟัง กอหญ้าถามนู้นถามนี้ไปเรื่อย หัวเราะบ้างแต่ในใจก็ยังกังวลอยู่ เมื่อนึกถึงท่าทางและสายตาของธีวินทร์ในวันนั้นแต่เธอก็ไม่กล้าพูดอะไรเพราะไม่อยากทะเลาะกับพวกพี่ๆ และเห็นว่าตอนนี้ทุกคนก็มีความสุขดีไม่น่าจะมีอะไรเกิดขึ้น
และแล้ว อย่างที่ใครๆ เค้าบอกว่าความสุขมักอยู่กับเราในช่วงระยะเวลาอันสั้น ไม่นานนักธีวินทร์ก็เริ่มเปลี่ยนไป ไม่ค่อยโทรหาบ่อยๆ เหมือนแต่ก่อน ทุกวันศุกร์ที่กรรณิการ์จะต้องกลับบ้านเธอก็จะกลับมาเพียงลำพัง พวงแสดและแก้วเจ้าจอมสังเกตเห็นสีหน้าของพี่สาวที่ดูไม่ค่อยสบายใจนักแต่กรรณิการ์ก็ฝืนยิ้มให้น้องๆ ทุกครั้งที่เจอเพราะไม่อยากให้น้องๆ ต้องทุกข์ใจ พวงแสดเป็นคนแรกที่เริ่มพูดก่อน
มีอะไรไม่สบายใจบอกพวกเราก็ได้นะพี่กัน ถ้ามันทำให้พี่รู้สึกดีขึ้น พวงแสดปลอบใจ แต่กรรณิการ์ยังหันมาฝืนยิ้มให้ เอามือลูบหัวน้องด้วยความรัก และบอกน้องไปด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นคงนัก
พี่ไม่เป็นไรหรอก แค่เครียดเรื่องเรียนนิดหน่อยเท่านั้นเอง ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกจะ กรรณิการ์ยิ้มให้น้อง แต่ในใจนั้นมีความวุ่นวายใจอยู่มาก ทำไมตัวเธอจะไม่รู้ว่าตอนนี้ธีวินทร์กำลังเปลี่ยนไป ไม่ใช่แค่เค้าแต่กลับเป็นเพื่อนเธอด้วย คณิตตา หรือ จิ๊บ!!!
จิ๊บ! เสาร์นี้ว่างมั้ย เราว่าเราจะไปซื้อของที่สำเพ็งมาตกแต่งเวทีที่หน้าคณะ กรรณิการ์ถามคณิตตาด้วยน้ำเสียงแจ่มใส คณิตตาหันมามองแล้วถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายแต่ฝืนยิ้มให้ก่อนที่จะตอบปฏิเสธว่าเธอไปไม่ได้เพราะติดธุระ กรรณิการ์จึงโทรไปถามธีวินทร์เพราะวันศุกร์นี้เค้าจะต้องกลับบ้าน แต่ก็ธีวินทร์ก็ตอบมาว่า
กันไปกับเพื่อนก็แล้วกันนะ เผอิญผมติดธุระที่โรงเรียนออกไปไม่ได้ กรรณิการ์รับคำเสียงอ่อยๆ แต่ก็ไม่ได้สักไซร้อะไรต่อ
หลังจากวันนั้นก็เป็นแบบนี้มาเรื่อยๆ กรรณิการ์เริ่มสงสัยในตัวธีวินทร์แต่เธอก็ไม่มีโอกาสได้พูดกับเค้าตรงๆ พอเธอโทรไปเค้าก็ไม่ค่อยว่างคุยกับเธออีก จนตัวเธอเองรู้สึกน้อยใจแต่เพราะยังมีความเชื่อใจอยู่จึงไม่ได้โกรธอะไรธีวินทร์นัก แก้วเจ้าจอมเห็นกรรณิการ์ท่าทางไม่ค่อยสบายก็ไม่อยากกลับบ้านริมธารที่สระบุรี เพราะเป็นห่วงพี่สาว แต่กรรณิการ์บอกให้กลับเพราะไม่อยากให้น้องขาดเรียน ยิ่งแก้วเจ้าจอมกำลังจะเข้ามหาวิทยาลัยแล้วด้วยเธออยากให้น้องไปโรงเรียนเพื่อที่จะได้ไปติวหนังสือกับเพื่อนๆ และคุณครูก่อนสอบ แก้วเจ้าจอมจึงต้องจำใจกลับไป เมื่อไปถึงบ้านเธอจึงไปเล่าเรื่องนี้ให้กอหญ้าฟัง น้องนุชคนสุดท้องหนักใจกับเรื่องพี่สาวคนโตมากเพราะไม่คิดว่าสิ่งที่ตัวเองคิดมันจะเป็นจริง กอหญ้าจึงตัดสินใจเล่าให้แก้วเจ้าจอมฟัง
หญ้ารู้สึกไม่ค่อยดีตั้งแต่วันที่หญ้าเจอกับพี่เค้าแล้วล่ะ เพียงแต่หญ้า...ไม่กล้าพูด กอหญ้าพูดเสียงอ่อยๆ อย่างคนสำนึกผิดแต่แก้วเจ้าจอมก็ไม่ได้โกรธอะไร กลับเห็นด้วยกับน้องด้วยซ้ำ กอหญ้านึกเป็นห่วงกรรณิการ์ขึ้นมาจึงขอพ่อกับแม่เข้ากรุงเทพฯพร้อมแก้วเจ้าจอมในช่วงปิดเทอม ทั้งพ่อแม่ไม่เอะใจอะไรเพราะรู้ว่าลูกสาวทั้ง 4 คนเข้าๆ ออกๆ กรุงเทพกับสระบุรีบ่อยๆ จนกลายเป็นความเคยชินไปซะแล้ว
หลังจากที่กอหญ้าและแก้วเจ้าจอมเข้ามาพักที่กรุงเทพฯ ได้ไม่นาน กอหญ้าก็เห็นความผิดปกติของกรรณิการ์ พี่สาวของเธอดูซึมเศร้า ทุกครั้งที่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นกรรณิการ์จะต้องวิ่งไปรับก่อนคนแรกแต่ก็ต้องมีสีหน้าผิดหวังเพราะไม่ใช่ธีวินทร์ กอหญ้ายิ่งทุกข์ใจที่เห็นพี่สาวที่ภายนอกดูเข้มแข็งแต่จริงๆ แล้วภายในใจของเธอกำลังอ่อนแอลงช้าๆ จนวันหนึ่งธีวินทร์ได้มากรรณิการ์ที่บ้าน
วิน!!! หญิงสาวเรียกชื่อคนรักก่อนที่จะวิ่งไปเปิดประตูให้ ธีวินทร์ยิ้มให้นิดๆ แต่ก็ไม่พูดอะไร เดินตามกรรณิการ์เข้ามาในบ้าน
ธีวินทร์อธิบายให้กรรณิการ์ฟังว่าที่บ้านตนนั้นมีเรื่องยุ่งๆ นิดหน่อยแต่ไม่ต้องเป็นห่วง ประกอบกับ
ธีวินทร์กำลังจะไปประจำอยู่ที่ สน.แห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ต่างจังหวัดทำให้อาจจะไม่ได้พบกับกรรณิการ์มากนัก หญิงสาวได้ยินอย่างนั้นก็รู้สึกเศร้าใจ แต่ก็ยิ้มให้เพราะรู้ว่ามันเป็นหน้าที่ ธีวินทร์ดูเหมือนอยากจะบอกอะไรกับกรรณิการ์มากกว่านี้แต่พอเห็นสีหน้าของกรรณิการ์ที่ยิ้มแย้มดีใจที่ได้พบกับตนก็ไม่กล้าพูด
...และการกระทำทุกอย่างอยู่ในสายตาของกอหญ้าตลอดเวลา...
หญิงสาวผู้น้องแอบจ้องมองคู่รักที่กำลังคุยกัน ตัวเธอรู้ดีว่าการกระทำอย่างนี้มันไม่เหมาะนักแต่จะให้เธอทำยังไงได้ กรรณิการ์คือพี่สาวที่เธอรักมากที่สุด เพราะเวลาใดที่พ่อกับแม่ของเธอต้องออกไปทำงานนอกบ้านหรือติดธุระ กรรณิการ์จะเป็นเหมือนพ่อกับแม่ที่คอยดูแลลูกๆ ตักเตือนสั่งสอนดังนั้นจึงไม่แปลกที่ กอหญ้ากับพวกพี่ๆ จะรักกรรณิการ์มากขนาดนี้ ตลอดเวลาในช่วงปิดเทอมกอหญ้าจะเห็นธีวินทร์มาบ้านบ้างนานๆ ครั้ง แต่ทุกครั้งที่มาหากรรณิการ์ดูเหมือนชายหนุ่มอยากจะบอกอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกมาสักที จนวันหนึ่งกอหญ้าจะต้องกลับบ้าน กรรณิการ์กับพวงแสดจึงมาส่ง ส่วนแก้วเจ้าจอมมาไม่ได้เพราะติดสอบ กอหญ้าเลี้ยวหันมามองพี่สาวที่ยืนยิ้มให้เธออยู่ตรงหน้า ทำไม่เธอจะไม่รู้ว่าพี่สาวเธอต้องฝืนยิ้มสักแค่ไหน กอหญ้าเดินเข้าไปหาและกอดกรรณิการ์เอาไว้ หญิงสาวเองตกใจนิดๆแต่กอดน้องตอบ
พี่กัน หญ้ารักพี่กันนะ ถ้าพี่กันมีอะไรไม่สบายใจก็บอกกับหญ้าได้นะ เราเป็นพี่น้องกันหญ้ายินดีรับฟังและช่วยพี่กันเสมอ กรรณิการ์ฟังแล้วนิ่งไปสักฟัง น้ำตาเริ่มคลอเบ้าแต่ก็พยายามอดกลั้นไม่ให้ไหลออกมา หญิงสาวได้แต่เพียงรับคำ หอมแก้มน้องสาวก่อนจะไล้ให้ไปขึ้นรถเพราะเดี๋ยวจะตกรถซะก่อน กอหญ้าหันมายิ้มและโบกมือให้ก่อนที่จะก้าวขึ้นลงไป
P.S. ขอโทษคร๊าบที่ข้ามตอนไป ขอนำตอนที่ 9 มาลงใหม่คงไม่ว่ากันนะครับ (^o^)
