จากทะเลสู่ตู้ขัง วันสังหารปลาสวยงาม

มีข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์ว่า มีการตรวจพบการขนส่งปลาทะเลสวยงาม จากชายฝั่งอันดามันมายังกรุงเทพ โดยตรวจพบทั้งในเส้นทางพังงา-กรุงเทพและเส้นทางพะโต๊ะ-กรุงเทพ เท่าที่ผมได้รับแจ้ง จากสื่อมวลชนและจากผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง พบว่าตั้งแต่กลางเดือนกุมภาพันธ์จนถึงปัจจุบัน มีการตรวจพบไม่ต่ำกว่า 4 ครั้ง แต่ละครั้งพบปลาเป็นจำนวนมาก บรรจุอยู่ในลังขนาดใหญ่ ครั้งละยี่สิบถึงสามสิบลัง คำถามที่น่าคิด ปลาเหล่านั้นมาจากไหนและกำลังไปไหน ?
ปลาทะเลที่ถูกตรวจพบ ทั้งหมดเป็นปลาในแนวปะการัง ในทะเลไทยมีไม่ต่ำกว่า 850 ชนิด แม้บางชนิดจะมีการเพาะพันธุ์ได้ เช่น ปลาการ์ตูน สามารถเพาะพันธุ์จนถึงขั้นขายได้แล้ว ทั้งโดยสถาบันวิทยาศาสตร์ทางทะเล (อะควอเรี่ยม บางแสน) และจากศูนย์พัฒนาการเพาะเลี้ยง กรมประมง (กระบี่) แต่ปลาการ์ตูนในทะเลไทยมีเพียง 7 ชนิด หมายถึงปลาทะเลอีกหลายร้อยชนิด ยังคงจับมาจากทะเล
มากไปกว่านั้น ปลาการ์ตูนแม้จะเพาะพันธุ์ได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า ทุกตัวมาจากการเพาะพันธุ์ แน่นอนว่ายังมีบางส่วนถูกจับมาจากทะเล โดยมีรายงานจากทีมนักวิทยาศาสตร์ทางทะเลที่เพิ่งลงไปสำรวจหมู่เกาะอาดัง-ราวี พบว่าในบางพื้นที่ซึ่งเคยมีดอกไม้ทะเลและปลาการ์ตูนอยู่มากมาย ปัจจุบันเหลือเพียงดอกไม้ทะเลเท่านั้น จู่ ๆ ปลาการ์ตูนเป็นร้อยเป็นพันจะหายไปพร้อมกัน ย่อมไม่ได้เกิดจากสาเหตุธรรมชาติ ทีมงานยังรายงานว่า ปลาสวยงามอื่น ๆ โดยเฉพาะปลาผีเสื้อและปลาสินสมุทรมีจำนวนลดน้อยลงอย่างมาก
ผมได้รับภาพถ่ายและรายชื่อของปลาที่ตรวจจับ บางตัวเห็นแล้วถึงขั้นเหวอ ไม่ใช่มีเพียงผมที่เหวอ เชื่อว่านักดำน้ำหลายคนคงเหวอ เพราะปลาเหล่านั้นเป็นปลาที่นักท่องเที่ยวดำน้ำล้วนอยากเห็น ไม่ว่าจะเป็นคนไทยหรือต่างชาติ ลองยกตัวอย่างง่าย ๆ เช่น ปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจ ปลาวัวตัวตลก แค่สองตัวนี้ก็โด่งดังในวงการดำน้ำทั่วโลก ยังหมายถึงปลาสินสมุทรขนาดใหญ่ที่พบเฉพาะบางพื้นที่ เช่น สินสมุทรหน้ากากเหลือง ไม่พบในแนวปะการังทั่วไป จะเจอพวกเขาเฉพาะในหมู่เกาะห่างฝั่งของทะเลอันดามัน เช่น สุรินทร์ สิมิลัน อาดัง-ราวี แต่ตอนนี้เราพบเขาอ่อนระโหยโรยแรงอยู่ในลัง มุ่งหน้าเข้าสู่กรุงเทพ
หลายตัวเลิกระโหยแล้ว หลายตัวตายแล้ว ดังเช่นปลาสินสมุทรจักรพรรดิวัยรุ่น เขายังโตไม่เต็มที่ แต่ต้องจากทะเลเพื่อมาตายในถุงพลาสติก โดยไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิง ไม่ว่าไร้ประโยชน์ต่อมนุษย์หรือไร้ประโยชน์ต่อระบบนิเวศ รวมถึงไร้ประโยชน์ต่อลูกเขาหลานเขา เขาตายแล้ว ลูกปลาหลานปลาไม่มีโอกาสได้เกิดอีกแล้ว (ภาพจากเหตุการณ์ตรวจค้นสัตว์ทะเลปลายเดือนกุมภาพันธ์)
แล้วเราจะทำอย่างไร ? ในขณะที่เราบอกว่า ความหลากหลายทางชีวภาพ แสนสำคัญ แต่ปลาหายากของบ้านเรากำลังถูกจับจากพื้นที่จนแทบสูญพันธ์ไปจากหลายหมู่เกาะ ในขณะที่ การท่องเที่ยวทางทะเล ทำรายได้ให้เราปีละหลายแสนล้าน แต่ปลาทะเลอันเป็นหัวใจของการท่องเที่ยว เป็นชีวิตที่ใคร ๆ มาก็อยากเห็น กลับถูกจับไปจากทะเลจนเกือบหมด
ส่วนหนึ่งของบทความโดย :ดร.ธรณ์ ธำรงนาวาสวัสดิ์
เข้าไปอ่านเต็มๆได้ที่นี่: http://www.talaythai.com/issue/trip/a0103.php
- - - - - - - - - - -- - - - - - -- - - - - - - - - - - - - - -
=> ไม่ซื้อ ก็ไม่มีคนขาย เมื่อไม่มีคนขาย ก็ไม่มีคนจับ <=
สถานที่ที่เค้าควรอยู่มากที่สุด ก็คือที่ที่เค้าจากมา ที่ที่เราไปพรากเค้ามานั่นแหละ
เข้าไปอ่านคอมเมนต์เรื่องนี้ในหลายๆที่ รู้สึกหนักใจกับบางคอมเมนต์ ยกตัวอย่างเช่น
"ตายไปแค่ไม่ถึงพันตัว แลกกับความอยู่รอดของพนักงานก็ไม่เห็นจะเป็นไร"
"ทีปลาที่จับมากินกันอยู่ทุกวัน ไม่เห็นจะออกมาโวยวายเลย" เป็นต้น
ถ้ามองตื้นๆ ก็อาจจะใช่ แต่ถ้ามองให้ลึกลงไปกว่านั้น
เอาง่ายๆ กว่าจะเดินทางจากทะเล มาถึงจตุจักรได้ เหลือรอดมาไม่ถึง 10%
แล้วอีก 90%ที่ตายไปล่ะ? ยังไม่นับที่ตายเพราะเลี้ยงไม่เป็นอีกนะ
แต่ถ้าปล่อยให้เค้าได้อยู่ตามธรรมชาติ
นอกจากจะเป็นการอนุรักษ์ไม่ให้ปลาหลายๆชนิดสูญพันธุ์แล้ว
ยังสามารถทำเงินได้จากการท่องเที่ยวอีกด้วย แต่หลายๆคนมักจะมองข้ามในส่วนนี้ไป
แต่ประเภท ดำน้ำเหนื่อย ขอเหยียบปะการังพักหน่อย (มีจริงๆนะ ไม่ได้ล้อเล่น) อันนี้เจอมีด่าแหลกนะคะคุณขา กว่าจะโตให้คุณเห็นเนี่ย ใช้เวลากี่ปีคะคู๊ณ เผลอๆไอ้แท่งน้อยๆที่คุณเหยียบหักไปเนี่ย ใช้เวลาโตนานกว่าอายุคุณอีกนะคะ
รัฐบาล(ไม่ว่ายุคไหน)พยายามโปรโมตให้ประเทศไทยเป็นเมืองท่องเที่ยว เชิญชวนไปเที่ยวที่นั่นเที่ยวที่นี่
แต่ถ้าปล่อยให้เป็นอย่างนี้ต่อไป ต่อให้โปรโมตแค่ไหน ก็ไม่มีคนมาแล้วแหละค่ะ
"เพราะไม่มีอะไรจะให้ดู"
ช่วยกันอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม(ให้ถูกทาง)ซะตั้งแต่วันนี้ ก่อนที่ลูกหลานท่านจะได้รู้จักสิ่งเหล่านี้จากหนังสือที่มีจั่วหัวไว้ว่า "สัตว์สูญพันธุ์"
ปล.ใครจะไปทำบุญที่ไหนช่วงนี้ ขอเกาะล้อรถไปด้วยคนจิ (^ ^)
ปล2.พี่เบสต๋า ขึ้นทำงานโดนว่าเปล่าอ่า ลงมากินข้าวเที่ยงตั้ง 2 ชม. (จริงๆคือมานั่งฟังข้าน้อยบ่นอ่ะ (T_T))
ปล3.หายเศร้าแล้วแหละค่ะทุกคน ช่วงนี้รับสมัครคนช่วยทำงานค่ะ(แต่ไม่มีตังให้นะ แหะๆ) เข้เกียจทำงานชะมัดเลยอ่า...
ปล4. นู๋อยากปายทาเล๊..............
ปล5.อาจมีคนงง หนายบอกว่าไม่ว่างฟะ ไหงมาโพสได้ทุกวี่ทุกวัน
ครือ จาบอกว่า ตอนนี้บล็อกมีคนช่วย(แย่ง)โพสอ่า ซึ่งก็คือคุณนัทธนิชาคนเขียนนิยายนั่นเอง หุหุ
คุณเพื่อนเอ้ย นิยายคุณเพื่อนอ่ะจ้ะ ตั้งชื่อเรื่องได้แล้วม๊าง หลายตอนจัด 30กว่าตอนแล้วยังไม่จบเลย (คนอ่านห้ามตกใจ)
แล้วที่บอกว่าจะเปลี่ยนธีมให้ข้าน้อยอ่ะจ้ะ จะเปลี่ยนให้มะไหร่จ๊ะ รออยู่น้า
ก็ที่ 3 ทุ่มโทรไปหาเราพี่ก็พึ่งออกไปกินข้าวนั้นแหละ