Section 10:
...ผ่านไป 3 เดือน...
กรรณิการ์ในชุดครุยของนักศึกษาปริญญาโทกำลังยืนถ่ายรูปอยู่กับเพื่อนๆ ในกลุ่ม โดยมีน้องๆ ทั้ง 3 คนเป็นตากล้องมือสมัครเล่นให้ หญิงสาวยิ้มอย่างมีความสุขหลังจากต้องเหน็ดเหนื่อยกับการเรียนมาเป็นแรมปีจนวันนี้เธอก็พบกับความสำเร็จอีกขั้นหนึ่ง พ่อกับแม่ที่กำลังยืนดูเธอและลูกๆ ทั้ง 3คนอยู่นั้นก็พร้อมมีความสุขไปด้วย ท่ามกลางผู้คนมากมาย กรรณิการ์กลับมองหาใครสักคนที่น่าจะมาแสดงความยินดีกับเธอเป็นคนแรกแต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา สายตาของหญิงสาวเศร้าลงทันที
อย่าเศร้าไปเลยกัน เดี๋ยวเค้าก็คงมานะ เมธิราเพื่อนสนิทที่สุดของกรรณิการ์ตั้งแต่มัธยมจนกระทั่งมาเรียนปริญญาโทด้วยกันปลอบใจ สิริกัลยาก็เช่นกัน กรรณิการ์หันมามองเพื่อนทั้งสองคนแล้วยิ้มให้ ทั้งสองคนนี้แหล่ะเป็นเพื่อนตายของเธอ ที่ไม่เคยทิ้งกัน เมื่อมีปัญหาเพื่อนทั้งสองคนยินดีช่วยเหลือเธอเสมอต่อให้มันยากลำบากแค่ไหนก็ตาม
เวลาผ่านไปจนตอนเย็นวันนั้น ผู้คนเริ่มบางตาแต่กรรณิการ์ยังคงมองหาใครคนนั้นอยู่แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าเค้าจะมายินดีเธอเลย
มองหาใครอยู่เหรอลูก อนงค์ แม่ของกรรณิการ์เอ่ยถามเพราะสังเกตเห็นอาการของกรรณิการ์ตั้งแต่เมื่อตอนบ่ายๆ แล้ว กรรณิการ์ฝืนยิ้มให้ก่อนตอบผู้เป็นแม่ไป
ไม่มีอะไรหรอกค่ะแม่ กันมองหาเพื่อนนะค่ะสงสัยจะติดธุระ...มาไม่ได้ กรรณิการ์เอ่ยเสียงเศร้า แม่อนงค์เข้ามาลูบศีรษะของบุตรีด้วยความห่วงใย ก่อนจะเอ่ยประโยคหนึ่งที่ทำเอากรรณิการ์ถึงกับพูดไม่ออก
ถ้าเจอกันก็คุยกันให้รู้เรื่องนะลูก อย่าให้เรื่องมันคาราคาวังเพราะคนที่เจ็บมากๆ อาจจะไม่ใช่ใครนอกจากตัวเราเอง แม่รักลูกนะกัน แม่รู้ว่าลูกแม่เข้มแข็งและรู้ว่าควรจะจัดการกับตัวเองยังไง ความคิดของลูก
ลูกเท่านั้นที่เป็นคนตัดสินใจ ถ้ามีปัญหาอย่าลืมว่ายังมีแม่คอยอยู่ข้างๆ นะลูก
เมื่อแม่อนงค์พูดจบ กรรณิการ์ก็เข้ามากอดด้วยความรัก และบอกให้พ่อกับแม่กลับไปพักผ่อนที่บ้านก่อนเพราะที่หอพักมีการจัดงานเลี้ยงอำลา 3 สาวพี่น้องอ้อนวอนขออยู่ร่วมงานด้วย กรรณิการ์ก็ไม่ว่าอะไร แต่ไม่วายที่แม่อนงค์ต้องคอยกำชับลูกๆ ทั้งสาม
ทำตัวเรียบร้อย และอย่าซุกซนให้มันมากนักนะ เข้าใจมั้ย
ลูกสาวทั้งสามรับคำก่อนที่กอหญ้าจะเดินจูงมือพี่สาวเข้าไปในงาน ภายในงานที่ดูคึกคักเต็มไปด้วยความสนุกสนาน ทั้งสามสาวกำลังคุยกันกับเพื่อนๆ ของกรรณิการ์อย่างเพลิดเพลิน สักพักหญิงสาวก็ขอตัวออกไปโทรศัพท์ข้างนอก
กรรณิการ์เดินอกมานอกงาน ขณะที่กำลังจะโทรหาธีวินทร์อยู่นั้นสายตาก็พลันไปเห็นคณิตตาที่กำลังเดินไปยังบริเวณที่จอดรถหน้าคณะอย่างรวดเร็ว หญิงสาวจะร้องเรียกแต่ไม่ทัน ชั่งใจก่อนที่จะเดินตามไปพร้อมความสงสัยภายในใจว่า คณิตตามาทำอะไรที่นี้ในตอนนี้ เพราะเธอจำได้ว่าเธอกับเพื่อนๆ ไม่เห็นคณิตตามารายงานตัวเลย ทุกคนจึงเข้าใจว่าเธอติดธุระเร่งด่วนจึงมารับไม่ได้ แต่เวลานี้เธอมาทำอะไรอยู่ที่นี้ ท่าทางรีบร้อนจะไปไหน และกรรณิการ์ก็พบกับคำตอบ คณิตตาวิ่งมายังที่จอดที่มีใครคนหนึ่งยืนรออยู่ แสงไฟสลัวๆ ทำให้กรรณิการ์มองเห็นไม่ชัดนัก แต่ก็ได้ยินเสียงทั้งคู่คุยกัน ดูเหมือนว่าคณิตตาจะดูร้อนใจมาก
เมื่อไรวินจะพูดกับเค้าสักที!!! จะให้จิ๊บรอไปอีกนานแค่ไหน คณิตตาถามคนตรงนั้นเสียงดังพอสมควร คนที่ยืนพิงรถอยู่มีท่าทางทุกข์ใจก่อนที่จะเดินเข้ามาหาคณิตตาที่ยืนอยู่แสงไฟใกล้ๆ รถคันนั้นช้าๆ และในที่สุดกรรณิการ์ก็ได้รู้ว่าคนๆ นั้นเป็นใคร
...ธีวินทร์!!! เค้ามาอยู่กับคณิตตาได้ยังไงกัน...
.............................
P.s. ต้องขอโทษผู้อ่านด้วยคร๊าบ กระผมกะเพื่อนพยายามตัดให้สั้นลงแล้วครับ ถ้ายังยาวอยู่ก็จะต้องขออภัยด้วย (T-T)
