Section 8:

หลังจากที่กอหญ้ารู้สึกผิดหวังนิดๆ กับข้อมูลของชายหนุ่มที่อุตส่าห์หมายตาไว้จากการันต์ หญิงสาวก็กลับมานั่งทำบัญชีราบรัยรายจ่ายของชมรมอย่างเซ็งๆ ภายในห้องประชุมของชมรมกับอิงฟ้า หญิงสาวสังเกตเห็นหญิงสาวรุ่นน้องมีสีหน้าที่เคร่งเครียด อยากจะเอ่ยถามแต่ก็ไม่กล้า เพราะเห็นสายตาของกอหญ้ายังจับจ้องอยู่ที่สมุดบัญชีอย่างตั้งอกตั้งใจ จึงเปลี่ยนใจไม่อยากรบกวน เพราะรู้ดีว่าคนอย่างกอหญ้าถึงจะดูเป็นเด็กในสายตาของใครๆ แต่ถ้าเรื่องงานเมื่อไรจะมีความตั้งใจเต็มร้อยและเมื่อลงมือทำ ผลลัพธ์ของทุกครั้งก็คือไม่มีทางพลาด อิงฟ้ามองดูแล้วชื่นชมในใจ หญิงสาวเดินเข้าไปหากอหญ้าตบที่บ่าของรุ่นน้องเบาๆ

อย่าเคร่งเครียดมากนักนะจ๊ะกอหญ้า เดี๋ยวจะไม่สบายไปซะก่อน กอหญ้าเงยหน้าขึ้นมามอง หญิงสาวยิ้มให้แล้วพยักหน้าแทนคำขอบคุณ อิงฟ้ายิ้มก่อนจะเดินออกจากห้องไป

เวลาผ่านไปครึ่ง ช.ม.

ในที่สุด กอหญ้าก็จัดการกับสมุดบัญชีตรงหน้าเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวลุกขึ้นยืนบิดตัวไปมาเพื่อคลายความเมื่อยล้า จัดการเอาสมุดบัญชีไปเก็บไว้ที่ชั้นเหมือนเดิมก่อนจะจัดการปิดไฟล็อคห้องแล้วเดินออกจากห้องไป

ด้วยความที่ห้องประชุมของชมรมนั้นอยู่บนชั้นสองของโรงยิมที่ใช้เป็นที่ฝึกซ้อมของชมรม ซึ่งมีลักษณะเป็นระเบียงอยู่ทางด้านหน้าของห้องประชุม กอหญ้าเดินมาตามระเบียงบนชั้นสอง สายตาก็มองไปที่เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ที่ตอนนี้ดูเหมือนว่ากำลังจะซ้อมกันเสร็จแล้วและเตรียมตัวเก็บข้าวของจะกลับบ้าน เหลือเพียงแต่ ศาสตรา การันต์ และครูฝึกกิตติมาศักดิ์กำลังยืนคุยกันอยู่ สายตาของหญิงสาวไม่ได้จับจ้องอยู่ที่รุ่นพี่ทั้งสองคนในชมรม แต่กลับไปสะดุดกับร่างสูงที่ยืนคุยกับศาสตราและการันต์อย่างผู้ทรงอำนาจ กอหญ้าทำหน้าเบ้ทันทีเมื่อนึกถึงเรื่องที่คุยกับการันต์ก่อนหน้านี้ แล้วถอนหายใจ ใจหนึ่งก็เกลียดแสนเกลียด ใจหนึ่งก็เสียด๊าย...เสียดาย นานๆ ทีจะได้เห็นคนหน้าตาดี แสนเพอร์เฟ็กต์ แมนเอ็กซ์ 100% ขนาดนี้ในสมัยนี้นะหายากจะตาย แถมได้ข่าวมาว่ายังไม่มีพันธะอีก โห! โอกาสมองเห็นแสงสว่างอยู่ร่ำไร แต่ต้องมืดมนทันใดเมื่อรู้ว่าเค้าเป็น ตำรวจ

...อยากรู้ที่มาใช่มั้ยล่ะว่า...ทำไม คุณหนูกอหญ้าถึงได้เกลียดตำรวจนักหนา...

...งั้นเราจะมาย้อนกลับไปเมื่อ 6 ปีที่แล้วกันดีกว่านะค่ะ...ท่านผู้อ่าน...

ณ บ้านธันยเนตรที่กรุงเทพฯ ขณะที่พวงแสด แก้วเจ้าจอม และกอหญ้า สามสาวพี่น้องกำลังนั่งเล่นกันอยู่หน้าบ้าน กรรณิการ์พี่สาวคนโตก็กลับมาจากมหาลัยพอดี พี่สาวคนโตไม่ได้มาแค่คนเดียวแต่กลับพาชายหนุ่มคนหนึ่งมาด้วย ชายหนุ่มผู้นั้นใส่ชุดน้ำตาลคล้ายกับ...ตำรวจ แต่ดูแล้วก็ไม่น่าจะใช่ กอหญ้ามองด้วยความสงสัยเพราะชายหนุ่มผู้นั้นนอกจากจะสวมเครื่องแบบคล้ายตำรวจแล้วยังถือกระเป๋าหนังสีดำทรงสี่เหลี่ยมที่ดูคล้ายกับกระเป๋านักธุรกิจอีกด้วย ไม่ทันที่กอหญ้าจะได้ถาม กรรณิการ์ก็เอ่ยขึ้นซะก่อน

สาวๆ นี้พี่ธีวินทร์ เรียกพี่เค้าว่าพี่วินก็แล้วกันนะ พี่วินเค้าเป็น...เพื่อนพี่จ๊ะ กรรณิการ์พูดติดๆ ขัดๆ หน้าก็เริ่มมีสีแดงขึ้นมานิดๆ มีหรือที่สามสาวจะไม่รู้ว่า เพื่อนคนนี้ของกรรณิการ์ดูท่าจะเป็นคนพิเศษซะล่ะมั้ง

ธีวินทร์โค้งศีรษะและยิ้มให้ กอหญ้าเห็นสายตาของธีวินทร์ตั้งแต่วันนั้นก็เริ่มรู้สึกไม่ค่อยดี แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรไปเพราะว่าตัวเองยังเด็ก เดี๋ยวจะโดนพี่ๆว่าๆ ก้าวร้าวกับผู้ใหญ่ กรรณิการ์กับธีวินทร์ขอตัวเข้าไปในบ้านปล่อยให้น้องๆ ทั้ง3 คนมองตามด้วยความสงสัย ผู้ชายคนนี้เป็นใคร แล้วมารู้จักกับพีกันได้ยังไง

เค้าเป็นเพื่อนของพี่จิ๊บ พี่จิ๊บที่ไปเรียนพยาบาลที่xxxxไง กรรณิการ์นั่งเล่าเรื่องทั้งหมดให้น้องๆ ฟังหลังจากที่ธีวินทร์กลับไปได้สักพักแล้ว

วันนั้นพวกพี่กับเพื่อนๆ นัดจัดงานวันเกิดกันที่บ้านพี่ไหม แล้วพี่จิ๊บเค้า...ก็พาพี่วินมาด้วย กรรณิการืเล่าไปก็เขินไปเมื่อถึงเรื่องในวันนั้น

ผมชื่อวินเป็นเพื่อนของจิ๊บครับ เออ!...คุณ... ธีรวิทย์อึกอักเพราะไม่รู้จะถามอะไรต่อ

กรรณิการ์ค่ะ เรียกสั้นๆ ว่ากันก็แล้วกันค่ะ กรรณิการ์ยิ้มให้ ชายหนุ่มจึงส่งยิ้มกลับมาเช่นกัน

กรรณิการ์เล่าให้น้องๆ ฟังว่า ตั้งแต่วันนั้นธีวินทร์ก็มักจะแวะมาเยี่ยมที่หอพักบ่อยๆ แต่เพราะหอพักที่กรรณิการ์อยู่เป็นหอพักหญิงที่อยู่ภายในมหาลัยที่เข้มงวดมาก เพราะอาจารย์ที่ควบคุมหอพักจะไม่ค่อยชอบให้ผู้ชายมายืนอยู่แถวหน้าหอพักหญิงถ้าไม่ใช่ญาติพี่น้อง และตัวเค้าเองก็ออกนอกโรงเรียนไม่ได้บ่อยนัก จึงทำได้แค่โทรศัพท์มาหาบ่อยๆ เมื่อมีโอกาสออกมาข้างนอกโรงเรียนได้ เค้าก็จะแวะมาหากรรณิการ์ก่อนเสมอ จนในที่สุดกรรณิการ์ก็ใจอ่อนยอมคบเป็นแฟนด้วยตั้งแต่นั้นมา

...................................................

P.S. ต้องขอโทษที่นิยายยาวไป ผู้เขียนจะพยายามเขียนให้สั้นลงกว่านี้คร๊าบ