Section 2:

กอหญ้าเดินสะลึมสะลือเข้ามาในมหาลัยเพราะอาการนอนไม่หลับเมื่อคืนนี้ คิดหาวิธีการที่จะทำให้พงศธรเลิกโทรมาตามตื้อเธอแต่คิดเท่าไรก็คิดไม่ออก คิดไปคิดมาก็มาลงเอยแบบเดิมทุกที ขณะที่กำลังเดินไปยังอาคารเรียนอยู่นั้นก็มีวัตถุลึกลับหล่นมากลางหัวเธอพอดิบพอดี กอหญ้ายืนนิ่งก่อนจะใช้สายตาอำมหิตค่อยๆ ให้ไปมองตัวการช้าๆ

กู๊ดมอร์นิ่งเว้ย! เพื่อน เป็นไรว่ะเช้านี้เดินเป๋ไปมาอย่างกะคนเมา ดื่มเหล้ามาเหรอเมื่อคืน ที่ก็แท้ก็นายอนุวัฒน์ หรือนายนุ หรือฉายาประจำกลุ่มก็คือ ไอ้ดำดอตคอมของเพื่อนๆ นั้นเอง หนุ่มผิวเข้มเรียนอยู่คณะวิศวะ คนละคณะกับกอหญ้าแต่เพราะอยู่ชมรมเดียวกันจึงทำให้สนิทกันด้วยความที่เพื่อนเธอคนนี้เป็นคนเชียงรายแต่กำเนิดแต่กลับมีสีผิวออกไปทางคนใต้มากกว่าจึงทำให้เพื่อนๆ หลายคนชอบล้อว่า สงสัยคุณพ่อนายพลกับคุณหญิงแม่จะเก็บนายนี้มาเลี้ยงจากสุไงโกลกแหงๆ เลย อนุวัฒน์โดยล้อทีไรก็จะต้องหาขอแก้ตัวทุกครั้ง และเค้าเองก็ไม่เคยโกรธเพราะสีผิวของตนนั้นเหมือนกับพ่อนายพลมากกว่าคุณหญิงแม่ที่ผิวขาวเนียน สวย อย่างกับตอนสาวๆ

ป่าว ไม่ได้ดื่ม กอหญ้าหน้างอตอบกลับไป แต่ไม่วายโดยอนุวัฒน์แหย่กลับมาอีก

หน้างอเป็นม้าหมากรุกเลยวุ้ย ทำไม? ปวดหัว ปวดท้อง มีไข้ ไม่สบาย หรือว่าหาแฟนไม่ได้ แม่ยายกีดกัน อนุวัฒน์ยังแหย่กอหญ้าไม่เลิก

(ผู้เขียน: ตาย.ต๊าย! ปากคุณน้องเนี้ย ท่าทางจะจัดใช้ได้เลยนะค่ะคุณน้องขา)

(อนุวัฒน์: อ้าว! เจ๊รู้ได้ไงเนี้ย ผมใช้มันจัดห้องให้ผมทุกวันเลยอ่ะ ห้องงี้สะอาดเอี๊ยมเลย)

(ผู้เขียน: (-_-)!?! จนปัญญาค่ะท่านผู้อ่าน มุขของเค้า)

คราวนี้แหล่ะความอดทนของหญิงสาวเริ่มหมดแต่ก็ยังทำใจเย็นยิ้มหวานให้เพื่อนผู้ซึ่งยังไม่รู้ชะตากรรมตัวเอง (ผู้เขียน: ตายแน่! นายนุ) แรกๆ มันก็ฟังดูดีน่ะว่าเพื่อนมันก็เป็นห่วง แต่หลังๆ เค้าเรียกว่ากวนประสาท อย่างนี้มันต้องเจอดี กอหญ้ายิ้มหวานให้ แต่อนุวัฒน์รู้สึกหนาวๆ ร้อนยังไงไม่รู้แต่ทำใจดีสู้เสือ (สาว) ไว้ก่อน

ขอบใจมากน่ะจ๊ะนุที่เป็นห่วงกอหญ้า กอหญ้าไม่ได้เป็นอะไรหรอกจ๊ะ แต่นุกำลังจะเป็น" น้ำเสียงแรกมันก็ดูหวานดีหรอก แต่อันหลังเนี้ยมันเย็นยะเยือกยังไงก็ไม่รู้ ว่าแล้วก็เริ่มถอยหลังไปทีละนิดแต่กอหญ้าก็ขยับตามมาเรื่อยๆ และสายตาดุจพญาเยี่ยว (หรูไปมั้งนายนุ เจ๊ว่าอย่างเธอนะอีแร้งก็หรูแล้ว : ผู้เขียน) ก็มองไปเห็นมือเล็กๆ ที่กำไว้แน่นๆ และรู้ว่าหนักแค่ไหน (เคยโดนมาแล้วครับเจ๊ ดังตุ๊บเลย) อนุวัฒน์เตรียมหาทางหนีที่ไล่ สงสัยเช้านี้ยัยตัวเล็กอารมณ์บ่จ่อยจริงๆ แหะ ไม่น่าไปแหย่มันเลย เอาไงดีว่ะไอ้นุ

ดะดะดะ......เ....ด......เดี๋ยวจ๊ะกอหญ้าคนสวย นุล้อเล่นนะครับ อย่าโกรธนุเลยน่ะ นุไม่ได้ตั้งใจไม่รู้ว่ากอหญ้าอารมณ์ไม่ดี ยกโทษให้นุนะจะคนเก่ง อนุวัฒน์พยายามต่อรองกับคนร้าย เอ๊ย! ไม่ใช่ กับหญิงสาวที่ตอนนี้มีสีหน้าเรียบเฉยแต่หารู้ไม่ว่าภายใต้หน้าตาหวานๆ นั้นแหล่ะพร้อมที่จะเอาเรื่องได้ในทุกเมื่อ ดูเหมือนว่ากอหญ้าจะค่อยๆ ใจเย็นขึ้นทำให้อนุวัฒน์ค่อยหายใจหายคอโล่งกว่าเดิม สักพักกอหญ้าก็ยิ้มหวานให้ อนุวัฒน์คิดในใจเพราะความที่กอหญ้าตัวเล็กกว่าเพื่อนๆ ในกลุ่ม และก็มีนิสัยแบบเด็กๆ เนี้ยแหล่ะ ทำให้เค้านึกเอ็นดูกอหญ้าเหมือนกับน้องสาวเค้าคนนึง เด็กๆ ก็แบบนี้แหล่ะเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย สักพักก็หายเองแหล่ะ

อนุวัฒน์เอ๊ย...นายยังไม่รู้ฤทธิ์คุณหนูกอหญ้าดีพอ...

หายโกรธแล้วก็ได้ แต่...ขอยืมหนังสือในมือนายหน่อยสิ กอหญ้าพูดจบก็แบบมือให้ อนุวัฒน์ขมวดคิ้ว เริ่มรู้สึกไม่ชอบมาพากลซะแล้ว แต่ก็ยอมส่งหนังสือเล่มหนาในมือให้ยัยตัวเล็กแต่โดยดี กอหญ้ารับหนังสือมาถือไว้ก่อนจะเปิดไปเปิดมาทำท่าทางด้วยความสนใจ อนุวัฒน์จึงถอนหายใจโล่งอก

นึกว่าจะมีเหตุการณ์นองเลือดซะแล้วกู คิดไปเองมากกว่า เพราะดูท่าทางยัยหญ้าคงไม่ทำอะไรเราแล้วมั้ง อนุวัฒน์ใช้การจับตาดูความเคลื่อนไหวของข้าศึกและลางสังหรณ์มาช่วยเสริม

(ผู้เขียน : เออ...ขอโทษเถอะนะค่ะคุณน้อง ตกลงคุณน้องเรียนวิศวะ หรือว่าเรียนทหารมาค่ะ เจ๊ล่ะงงจริงๆ เลย มีการใช้สายตาดุจพญาเหยี่ยว จับตาดูความเคลื่อนไหวของข้าศึกอีก)

(อนุวัฒน์ : แหม! เจ๊ครับผมลูกนายทหารนะครับ มันก็ต้องมีบ้าง แบบว่ามีเลือดทหารที่มันเข้มข้นมันมีอยู่เยอะน่ะครับ)

(ผู้เขียน : แล้วทำไมไม่เรียนทหารให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยล่ะค่ะคุณน้องขา)

(อนุวัฒน์ : โธ่! เจ๊ ก็...ผมมันไม่ชอบอะไรที่เป็นระเบียบวินัยเคร่งครัดพวกนั้นอ่ะ)

(ผู้เขียน : อ๋อ! เป็นคนไร้ระเบียบ สกปรก ซกมก ว่างั้นเถอะ)

(อนุวัฒน์ : โห! เจ๊ ว่าผมซะเสียหายเลยนะ ผมหมายถึงผมไม่ชอบที่ต้องอยู่ในระเบียบวินัยเคร่งครัดแบบนั้นหรอกครับเจ๊ ถึงผมจะไม่ชอบระเบียบวินัย แต่ก็ไม่หมายความว่าผมจะเป็นคนสกปรก ซกมกน่ะคร๊าบ ตัวผมออกจะสะอาดสะอ๊าน หล่อเนี๊ยบเหมือนวอน บิน)

(ผู้เขียน : แต่เจ๊ว่าถ้าคุณน้องยังไม่เลิกปากเสียกับคนอื่นล่ะก็ อาจมีวอนโดนเตะ หรือโดนต่อยได้นะค่ะ เจ๊ขอเตือน!)

(อนุวัฒน์ : หง่ะ........คร๊าบบบบบบบผม (-_-) )

กอหญ้าพลิกหน้ากระดาษดูเนื้อหาในหนังสือเล่มนั้นแบบผ่านๆ พลางคิดในใจว่า เรียนพวกนี้มันก็น่าสนุกเหมือนกันนะ ได้ทดลองทำนู้นทำนี้ มิน่าล่ะทำไมพี่แสดถึงชอบนักหนา เรียนทั้งตรีทั้งโทในสาขาเดียวกัน คิดแล้วก็อยากเรียนบ้างแต่อ่อนวิชาเลขนี้สิเลยทำให้ไม่อยากเรียน หญิงสาวอ่านไปด้วยเดินไปด้วยโดยมีอนุวัฒน์เดินตามมาข้างๆ

ที่งี้จะบอกได้ยังว่าเป็นไร ชายหนุ่มเริ่มกล้าพูดขึ้นมาเพราะเห็นว่าสถานการณ์เข้าสู่ภาวะปกติแล้ว

ก็จะอะไรล่ะ เรื่องเดิมนั้นแหล่ะ กอหญ้าพูดแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่

อะไร?!? นายพี่พงศธรอะไรเนี้ยยังไม่เลิกโทรมาหาแกอีกเหรอ ชายหนุ่มพูดจบ กอหญ้าก็พยักหน้าตอบกลับ อนุวัฒน์เห็นเพื่อนทำหน้ามุ่ยก็รู้ว่าลึกๆ กอหญ้าคงไม่พอใจ

แล้วพูดเรื่องนี้กับพี่แสดหรือยังล่ะ ชายหนุ่มถามเพราะเค้าเองเป็นคนแนะนำให้กอหญ้าเป็นคนไปปรึกษาเรื่องนี้กับพวงแสดในฐานะที่พงศธรเป็นเพื่อนเธอ เพราะตัวเค้าเองก็ไม่ค่อยชอบใจสักเท่าไร มันออกจะดูเป็นการรบกวนคนอื่นมากเกินไปมากกว่า กอหญ้าปิดหนังสือแล้วก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะสักพักนึงก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองเพื่อน

พูดแล้วแต่พี่แสดก็บอกว่าพูดกับพี่เค้าแล้วด้วย พี่เค้าก็รับปากว่าจะไม่โทรมากวนเราบ่อยๆ อีก แต่... กอหญ้าเว้นชอบพักถอนหายใจ

พูดยังไงว่ะ ยัยตัวเล็กถึงได้มานั่งถอนหายใจเป็นวรรคเป็นเวรขนาดนี้

แต่อะไร พูดมาให้จบ อย่าจ้องเค้ายังกะผู้พิพากษาซักฟอกจำเลยอย่างนั้นดิ

พี่เค้าก็โทรมาหาเราอีก

ทุกวัน ?!? อนุวัฒน์ถามเสียงเข้ม

ทุกเวลาเช้าเย็นต่างหากล่ะ กอหญ้าบ่นให้ชายหนุ่มฟังแล้วอยากฆ่าความคิดของนายพี่คนนี้จริงๆ เลย โคตรเจ้าเล่ห์ยิ่งกว่าหมาจิ้งจอกซะอีก มีอย่างที่ไหนพูดมาได้

พี่อยากให้กอหญ้าคิดถึงพี่ทุกเวลาต่างหากล่ะ

อนุวัฒน์มีสีหน้าไม่ค่อยพอใจเท่าไร ไม่รู้ว่านางพงศธรอะไรเนี้ยรู้จักความเกรงใจบ้างรึเปล่า ทั้งๆ ที่กอหญ้าเคยบอกไปตั้งหลายครั้งแล้วแต่ชายหนุ่มก็ยังไม่เลิกตามตื้อเธอสักที ไอ้ครั้งจะให้ตัวเองแกล้งเป็นแฟนยัยตัวเล็กเนี้ยก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี กลัวจะหัวแตกหรือไม่ก็เจอปืนลูกซองซะก่อนจากพ่อของกอหญ้า เค้ารู้ว่าพ่อของกอหญ้าหวงกอหญ้ามากแค่ไหนแค่ตอนแรกที่เห็นกอหญ้าเดินกับเค้าสองต่อสอง เค้าก็โดนไปซักฟอกอยู่เกือบชั่วโมงว่าเค้าไม่ได้เป็นอะไรกับกอหญ้านอกจากเพื่อน ประกอบกับมีพ่อกับแม่เค้ามาช่วยยืนยันอีกที เพราะความที่ตำแหน่งของพ่อเป็นเครื่องการันตีในความเป็นลูกผู้ชายของเค้านั้นแหล่ะ พ่อของกอหญ้าจึงยอมให้เค้าคบเป็นเพื่อนได้ และออกจะถูกใจอนุวัฒน์มากขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำถึงขนาดชวนมาพักที่ไร่ของพ่อที่กลางดงด้วยตัวเอง ถ้าอาทิตย์ไหนอนุวัฒน์ไม่ได้กลับบ้านที่เชียงราย แล้วนี้ถ้ารู้ว่า..นายพี่พงศธรอะไรเนี้ยมาตื้อลูกสาวคนเล็กสุดรักสุดหวงของตัวเองขนาดนี้ พ่อกอหญ้าจะทำยังไง ไม่อยากคิดเลย

หมอนี้ไม่รู้จักเกรงอกเกรงใจคนอื่นเลย แล้วนี้จะทำยังไงต่อไปเนี้ย ชายหนุ่มถามเพราะเค้าเองก็จนปัญญาไม่รู้จะหาทางออกยังไงช่วยดี ผู้ชายอะไร ช่างตื้อชะมัดเลย

แต่ฉันเบื่อ ได้ยินมั้ยว่าฉันเบื่อ ฉันไม่อยากจะคุยกับพี่เค้าแล้ว โทรมาก็พูดแต่เรื่องซ้ำๆ เดิมๆ พอฉันจะขอตัวไปทำการบ้าน อ่านหนังสือก็พูดนั้นพูดนี้ไม่ยอมให้วางหูโทรศัพท์สักที ต้องให้พี่แสดโทรมาช่วยฉันทุกทีเลย กอหญ้าเล่า เพราะทุกครั้งที่พงศธรยังไม่เลิกคุยกับเธอ กอหญ้าจะกดมือถือให้พวงแสดโทรเข้ามาเป็นสายซ้อนทุกที แล้วเมื่อนั้นแหล่ะเค้าถึงจะเลิกคุย

ฉันเข้าใจว่าแกเบื่อ แต่จะให้ฉันทำยังไงในเมื่อเราก็ลองกันมาหมดแล้วทุกวิธีแต่......มันใช้ไม่ได้ผลเลยสักวิธี ถ้ากินเนสต์บุ๊คมีแข่งขันความช่างตื้อ...หมอนี้คงได้ที่หนึ่งต้องบันทึกไว้เป็นประวัติศาสตร์แหงๆ ไม่นานเสียงออดเข้าเรียนก็ดังขึ้น อนุวัฒน์จึงลุกขึ้นยืนบิดซ้ายบิดขวาไปมาแก้เมื่อยก่อนจะหันไปมองใครบางคนที่ยังนั่งเท้าคางหน้ามุ่ยมองตนเองอยู่ อนุวัฒน์มองแล้วถอนหายใจเอามือลูบหัวกอหญ้าเบาๆ เหมือนกับหญิงสาวเป็นน้องสาวแท้ๆ

เก็บเรื่องเครียดนี้เอาไว้แก้ไขทีหลังดีกว่า ถ้าเครียดแล้วเดี๋ยวจะเรียนไม่รู้ เลิกเรียนแล้วค่อยมาคุยกันอีกที อนุวัฒน์ดึงมือหญิงสาวที่ตอนนี้เหมือนตุ๊กตาชักหุ่นไร้เรี่ยวแรง กอหญ้าลุกขึ้นยืนหน้ามุ่ยด้วยความขัดใจ

ไปก็ได้ แล้วเจอกันที่ชมรมย่ะ หญิงสาวพูดน้ำเสียงประชดก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีไป อนุวัฒน์ยิ้มและก็หัวเราะเบาๆ กับความแสนงอนของหญิงสาว

ทั้งขี้งอน ทั้งดื้อ ทั้งซน แถมยังเอาแต่ใจขนาดนี้ ใครจะมาเอาว่ะ อยากรู้จริงๆ...

............................................................

to be continue...section 3.(ตอนที่ 3 ลองจินตนาการไปด้วยนะครับพี่น้อง รับรองว่ามันส์)