Section 1:

กริ๊ก!!!!!!!!!

มาอีกแล้ว เสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะเรียนดังขึ้นส่งผลให้ร่างบางที่นอนอ่านหนังสืออยู่บนที่นอนภายในห้องต้องเหลียวมองไปดูก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างหนัก

รู้หรอกว่าใครโทรมา! หญิงสาวคิดอยู่ในใจ ตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่ม ดึกขนาดนี้เป็นไปไม่ได้หรอกว่าจะเป็นพ่อเธอโทรมาหา เพราะพ่อจะไม่โทรมาถ้าไม่จำเป็น แล้วเวลานี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก นายพงศธร เพื่อนของพี่พวงแสด พี่สาวคนรองของเธอ

รับดีมั้ยหว่า รับ ไม่รับ รับ ไม่รับ รับ...เฮ้อ! ตัดสินใจไม่ถูก ถ้าขืนปล่อยให้โทรศัพท์มันดังอยู่อย่างนี้ล่ะก็ข้างบ้านคงได้ลุกขึ้นมาด่าเธอแน่ๆ ก็เสียงโทรศัพท์บ้านเธอมันดังเบาเหมือนบ้านอื่นเค้าซะที่ไหนกันล่ะ

กริ๊ก!!!!!!!!!!!!!

กอหญ้าเดินไปที่ตัวต้นเสียง มองอย่างช่างใจสักพักจึงเอื้อมไปรับก่อนที่จะกรอกเสียงไปตามสาย

รับก็ได้ว่ะ...

สวัสดีค่ะ บ้านธันยเนตรค่ะ เสียงหวานๆ กรอกไปตามสาย ก่อนที่จะมีเสียงห้าวๆ ที่พูดแต่คำหวานๆที่ฟังดูออกจะเลี่ยนๆ ไปซะหน่อยดังตอบกลับมา

สวัสดีครับ ขอสายน้องนุชคนสุดท้องของบ้านนี้หน่อยครับ น้ำเสียงที่ดูหยอกเย้านิดๆ ดังตอบกลับมาแต่ดูท่าทางคนที่อยู่ปลายสายจะไม่รู้สึกรู้สาอะไรด้วยเลย

กำลังพูดอยู่ค่ะ

กอหญ้าหรือจ๊ะ เป็นยังไงบ้างจะสบายดีมั้ย มาแล้วเสียงของคนที่ไม่อยากได้ยิน

สบายดีค่ะ พี่พงศ์มีอะไรรึป่าวค่ะถึงได้โทรมาหาหญ้า... แทบทุกวันเลย ประโยคหลังหญิงสาวยังยั้งไม่พูดออกไปซะก่อน

ก็...ไม่มีอะไรหรอกจ๊ะ เพียงแต่...พี่...คิดถึง คิดถึงเสียงหวานๆ ของกอหญ้านะจ๊ะ น้ำเสียงของชายหนุ่มเริ่มเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงพวกเพลย์บอย

เหรอค่ะ กอหญ้าเอาหูโทรศัพท์ออกทำท่าอาเจียน ยังไม่ทันไรก็รู้สึกเลี่ยนซะแหล่ะ แหวะ! ยี้! ขนลุก

ช่วงนี้เรียนหนักมั้ยจ๊ะกอหญ้า น้ำเสียงห่วงใยยังคงพูดต่อ

ก็..นิดหน่อยค่ะ ช่วงนี้ทั้งเรียนหนัก ทั้งเครียดด้วย รายงานก็เยอะ การบ้านก็มีแทบทุกวัน แล้วยังต้องมานั่งฟังคำพูดเลี่ยนๆ ของคุณพี่อีก

อย่าหักโหมมากนักนะจ๊ะ พี่เป็นห่วงกลัวคนดีของพี่จะไม่สบาย ชายหนุ่มยังคงพูดต่อไปโดยที่ไม่รู้ว่าอีกปลายสายนะทำท่าจะอาเจียนอยู่ซะเต็มประดาแล้ว พูดมาได้ไม่อายฟ้าดิน ยี้!ขนแขนแสตนด์อัพ ห่วงตัวเองก่อนเถอะแล้วค่อยมาห่วงคนอื่นเค้า ถ้าวันไหนนางสาวกอหญ้าหมดความอดทนขึ้นมาเมื่อไร คุณพี่ก็จะหมดลมหายใจเมื่อนั้น อยากพูดแบบนั้นใจจะขาดแต่ก็พูดไม่ได้เพราะจะพูดทีไรก็นึกถึงหน้าแม่กับพี่แสดขึ้นมาทุกที

เอานะ! อย่างน้อยฉันก็มีมารยาทพอ ไม่พูดอะไรที่ไร้มารยาทแบบนั้นออกไปหรอก ไม่อยากทำให้แม่กับพี่ต้องเสียหน้า

เออ...พี่พงศ์ค่ะ กอหญ้าต้องขอตัวไปทำการบ้านต่อก่อนนะค่ะ กอหญ้าพูดตัดบท ทำให้ชายหนุ่มโอดครวญมาตามสาย

จะไปแล้วเหรอจ๊ะกอหญ้า พี่ยังคุยไม่หายคิดถึงเลย แต่ไม่เป็นไรจ๊ะแค่ได้ยินเสียงพี่ก็ชื่นใจแล้ว กู๊ดไนท์นะจ๊ะ พงศธรพูดจบก็วางหูไป กอหญ้าถอนหายใจดังเฮือกพลางคิดในใจว่าทำไมฉันต้องมาเจอนายคนนี้ด้วยนะ ความจริงเธอจะปฏิเสธไม่คุยกับเค้า หรือบอกไปว่าเธอมีแฟนแล้วก็ได้ แต่เธอก็ทำไม่ได้เพราะนายพงศธรเล่นมีแบล็คอัพเป็นแม่กับพี่สาวเธอหนุนหลังอยู่นะสิ ไม่เชิงว่าแม่กับพี่สนับสนุนให้เธอคบหากับชายหนุ่มหรอก เพียงแต่ในสายตาของแม่ พงศธรก็ดูเป็นคนดี เอาการเอางาน ฐานะการงานก็มั่นคง การวางตัวก็ดีจนทำให้แม่เธอเองก็พอใจอยู่ลึกๆ เพียงแต่ว่าเธอไม่ได้คิดกับเค้าแบบนั้น

ว่ายังไงกอหญ้าไปอยู่กรุงเทพฯ มาซะตั้งนานมีใครมาชอบลูกสาวแม่แล้วหรือยังเอ่ย แม่เอ่ยด้วยน้ำเสียงล้อเล่น กอหญ้าทำหน้ามุ่ยเดินเข้าไปหาแม่ก่อนที่จะทรุดตัวลงนอนหนุนตักเหมือนตอนเด็กๆ

ไม่มีหรอกค่ะแม่ หญ้าอยู่ของหญ้าแบบนี้ก็ดีแล้ว ช่วงนี้หญ้ายุ่งแต่กับเรื่องเรียนไม่มีเวลาจะไปคิดถึงใครหรอกค่ะ หญิงสาวบอกไปตามตรง แต่รู้สึกได้ว่ามารดาของตนเองนั้นถอนหายใจอยู่ลึก

ทำไมเหรอค่ะแม่ หรือว่าแม่กลัวหญ้าจะขายไม่ออก หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงล้อเล่นจนผู้เป็นแม่เอื้อมมือมาตีเบาๆ

เดี๋ยวเถอะ! เดี๋ยวนี้ล้อแม่เหรอ แต่ก็เอาเถอะถึงลูกสาวคนเล็กของแม่จะขายไม่ออกแต่แม่ก็วางใจว่าพวกพี่เราต้องขายออกแน่ๆ เพราะเค้าไม่ซน ไม่เฮี้ยวอย่างเราหรอก แม่พูดอย่างเป็นต่อ กอหญ้ายันตัวลุกขึ้นนั่งทำหน้ามุ่ย เข้าไปกอดประจบมารดาด้วยอาการของลูกคนเล็กที่ชอบขี้อ้อนอยู่บ่อยๆ

โธ่! แม่ขา ให้พี่ๆ เค้าขายออกกันไปเถอะค่ะ กอหญ้าอยู่กับพ่อกับแม่แบบนี้นะดีแล้ว มีความสุขจะตายไปไม่เห็นจำเป็นต้องมีใครเลย กอหญ้าพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจนิดๆ แต่เธอก็พอใจกับชีวิตในตอนนี้มาก การที่ไม่มีพันธะก็เป็นสิ่งที่ดีเหมือนกันนะ เธอจะได้ทำอะไรได้อย่างอิสระไม่ต้องพะวักพะวงคิดถึงใคร

มารดาได้แต่ถอนหายใจในความรั้นของลูกสาวคนเล็ก ทำไมนางจะไม่รู้ว่าทำไมลูกสาวคนเล็กถึงไม่สนใจเรื่องความรักเหมือนกับพวกพี่ๆ เค้า กอหญ้าเคยเจอแต่ความรักที่พบแต่ความผิดหวังแต่เธอก็ไม่เคยบอกหรือแสดงอาการว่าเสียใจแต่อย่างใด ทำไมนางจะไม่รู้ว่ากอหญ้าเจ็บแค่ไหนเพียงแต่สิ่งที่กอหญ้าทำไปเพราะไม่ต้องการให้ครอบครัวของเธอต้องกังวล นางพอใจอยู่ลึกๆ ที่กอหญ้าเป็นคนเข้มแข็ง ไม่เคยคิดท้อแท้ใจอะไรง่ายๆ แต่นางก็ไม่ต้องการให้กอหญ้าปิดกั้นตัวเองแบบนี้ แต่ก็รู้ว่าถึงพุดไปกอหญ้าก็คงไม่ฟัง ไม่สนใจอยู่ดี ปล่อยให้เรื่องแบบนี้เป็นไปตามธรรมชาติจะดีกว่า

แล้วพงสธรล่ะ เค้ายังโทรมาหาลูกอยู่รึป่าว นางเอ่ยถามเพื่อนของพวงแสดที่เข้ามาติดพันลูกสาวคนเล็กของนาง เธอมักได้ยินกอหญ้าบ่นกับพวงแสดอยู่เสมอว่า ให้พวงแสดช่วยพูดกับพงศธรเรื่องเธอให้ที พวงแสดก็ได้แต่นั่งทำหน้าอมทุกข์ เพราะรู้ว่าพูดไปนายคนนี้ฟังที่ไหนล่ะ มันยิ่งถือคติที่ว่า ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก อยู่ด้วย กอหญ้าถอนหายใจอย่างหนัก นี้แหล่ะคือปัญหาที่แก้ไม่ตกในตอนนี้

ก็...โทรมาแทบทุกวันจนหญ้าเบื่อ จะวางหูก็ไม่ยอมให้วาง พูดนั้นพูดนี้อยู่นั้นแหล่ะ หญ้าจะทำการบ้านก็ไม่ได้ทำ กว่าจะทำได้ก็เล่นเอาซะดึกเลย หญิงสาวบ่นด้วยความอัดอั้น มารดาได้แต่ลูบหัวปลอบใจ

แล้วทำไมไม่บอกพี่เค้าล่ะว่าหญ้ายุ่งอยู่

บอกไปแล้วนะค่ะ แต่พี่เค้าก็ยังโทรมาหาอีกคราวนี้โทรมาทุกวันเลยด้วย โทรตอนนี้ไม่ได้ก็โทรมาอีกตอนนึง เฮ้อ! ทำไมตื้อขนาดนี้นะ กอหญ้าได้แต่บ่นจนมารดาชักสงสาร ลองลูกสาวคนเล็กของเธอไม่ชอบอะไรก็คือไม่ชอบอย่างนั้นจะไปยัดเหยียดก็ไม่ได้ เพราะคนหัวรั้นอย่างกอหญ้าต้องไม่ยอมแน่ๆ

หลังจากที่แม่ได้คุยกับกอหญ้าเมื่อวันนั้น แม่ก็เข้าไปคุยเรื่องนี้กับพวงแสดเป็นนานสองนานจนสักพักเธอก็เห็นแม่เดินออกมาจากห้องของพวงแสดพร้อมโทรศัพท์มือถือในมือ พวงแสดบอกกับเธอว่าในเมื่อตัวเธอเองพูดไม่ได้ผลก็คงต้องใช้ตัวช่วย และท่าทางตัวช่วยที่ว่าจะได้ผลดีซะด้วยสิ เพราะหลังจากนั้นพงศธรก็ไม่โทรมาหาเธออีกสักพักใหญ่ หลังจากที่เธอคิดว่าเหตุการณ์กำลังจะเข้าสู่ภาวะปกติแล้วนั้น พงศธรก็โทรมาหาเธออีกแต่เปลี่ยนจากที่เคยโทรมาทุกวัน มาโทรเป็นทุกเวลาเช้าเย็นจนบางครั้งเธอเคยบ่นเปรยๆ ออกไปแต่ดูเหมือนชายหนุ่มจะรู้ตัวแต่ก็ไม่รู้สึกอะไร เพราะเค้าถือคติที่ว่า ตื้อเท่านั้นที่จะครองโลก (อันนี้เค้าเรียกว่าหน้าด้านค่ะคุณพี่ ยังไม่รู้ตัวอีก)

แต่แม่ก็มักเตือนเธอเสมอว่า ให้พูดกับเค้าดีๆ เค้าโทรมาก็คุยกับเค้าหน่อยแล้วค่อยตัดบททีหลัง อย่าทำกริยาที่ไม่ดีใส่เค้า มันจะดูไม่ดี โธ่! แม่ขา ถ้าหญ้าทนไม่ไหว หญ้าก็จะไม่ทนแล้วนะค่ะ

ในคืนนั้นกอหญ้านั่งคิด นอนคิดหาทางออกให้กับเรื่องนี้แต่ก็คิดไม่ตก ทางเดียวที่จะรอดก็คือบอกเค้าไปว่าเธอมีแฟนแล้วแต่นั้นก็เหมือนเอาตัวเองไปติดกับดัก เพราะถ้าพงศธรรู้ว่าเธอมีแฟนแล้ว จะต้องเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้พวงแสดกับแม่ฟังแน่ๆ สองคนนี้เธอไม่กังวลหรอกเพราะรู้ใจเธอดี แต่พ่อนี้สิถ้ารู้ขึ้นมาไม่ซักไซ้เธอแย่เหรอ ยิ่งเป็นโรคหวงลูกสาวอยู่ด้วย

โอ๊ย! คิดเท่าไรก็คิดไม่ออก นอนดีกว่า หญิงสาวพูดจบก็เอื้อมมือไปปิดไฟที่หัวเตียงก่อนที่จะล้มลงนอนด้วยความเพลีย

ยังหรอกกอหญ้า...เรื่องมันยังไม่จบ เพราะเดี๋ยวเธอจะเจอสิ่งที่ไม่คาดคิดกว่านี้

ในอีกไม่ช้า...เหอะๆๆๆ ระวังตัวไว้เถอะ เพราะอาจจะมีใครบางคนทำให้หัวใจเธอเปลี่ยนแปลง...

(แน่จริงก็เข้ามา ไม่กลัวหรอก ไม่มีทางเป็นไปได้หรอกย่ะ!!!!!!!!!!!!!!!)

(ชะอุ๋ย! มีท้าทายด้วยแน่ะ!)

to be continue.....section 2.