บัดนี้มนุษย์น้อม นำพา

น้ำเน่าจนปูปลา ด่าวดิ้น

โค่นไม้จวบวนา วินาศ

มวลชีพจักม้วยสิ้น หมดสูญ

ดร.ประเสริฐ ณ นคร

ส่วนอันนี้ ไม่เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อม แต่เป็นความชอบส่วนตัว หุหุ (^ ^)

"ป่าเปลี่ยว"

ข้าได้ไป...

ในถิ่นแดนแสนไกลไพรพฤกษา

ข้ามโขดเขินเนินเขาเนาพนา

ข้ามหุบผาเลียบเหวด้วยจริงใจ

ในพงพฤกษ์ลึกชัฏลัดเลาะล่อง

แสนคะนองนึกสนุกสุขสดใส

สงัดเงียบเยียบเย็นเห็นแต่ไพร

เสนาะในโสตรสดับพฤกษ์ขับครวญ

นกป่าคูคู่ขันกระชั้นประสาน

เรไรขานหริ่งหริ่งกริ่งกริ่งหวน

ไผ่บรรเลงเพลงหวานมานรัญจวน

สาบดินอวลป่าตระหลบอบฤดี

ดอกไม้ไพรไขกลีบรีบต้อนรับ

ผีเสื้อจับระบำร่อนฟ้อนหลากสี

ปุยเมฆลิ่วริ้วราบทาบคีรี

อาบชีวีอุ่นชีวิตไม่คิดกลัว

ถึงมีบาปสาปรักหนักในจิต

ให้เปลี่ยวคิดปลีกมิให้ใครมาหัวว*

วิญญาณป่าปลอบมิให้ใจมึนมัว

ในป่าทั่วเปลี่ยวทวียิ่งชีวัน

ป่าดุจใจกว้างใหญ่ไม่สุดสิ้น

ทุกข์ถวิลเทวษครวญชวนจิตฝัน

เอาทุกข์ทอดปลอดไปจากใจพลัน

เปลี่ยวป่านั้นปลอบไซร้ว่า...ให้ลืม!!

คุณหญิงกุลทรัพย์ เกษแม่นกิจ

* ในหนังสือเขียน"หัวว" ก็เลยพิมพ์ตามนั้น ไม่แน่ใจว่า พิมพ์ผิด หรือต้นฉบับเขียนอย่างนี้จริง

กลอนบทนี้ อ่านแล้วอยากไปเที่ยวป่าจริงๆ (^__^)

ที่มา: ทั้ง 2 บท มาจากหนังสือ สวนหลวงทิพย์กวี เฉลิมพระเกียรติ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ทรงเจริญพระชนมายุครบ ๓ รอบ